karangan saya...

Karangan sekarang yang ditulis pada thn 1994.......

Nama saya Nurul Fazliyani binti Rusli. Orang panggil saya Ayu. Nama ayah saya Rusli bin Muda. Nama emak saya Ashah binti Awang. Umur saya 24 tahun. Ayah saya bekerja. Emak saya pula meniaga sendiri sahaja. Saya ada seorang adik perempuan. Nama dia Nurul Diyana binti Rusli. Saya sudah bekerja. Kerja saya sangat susah. Hari-hari akan ada yang akan marah saya. Saya tidak suka ini semua. Kawan-kawan saya juga ramai yang tidak suka ini semua. Tetapi semuanya masih bertahan kerana zaman sekarang ini susah untuk mencari kerja. Macam mana ini semua terjadi.

Saya ada kawan. Dia juga bekerja sama macam saya. Tapi tak sama tempat kerja dengan saya. Kerja dia lebih kurang macam saya. Apa yang saya hendak ceritakan ialah bukan saya seorang saja yang tidak tahan dengan ini semua. Kawan saya juga tidak tahan. Nama kawan saya itu ialah rahsia. Biar saya seorang sahaja yang tahu. Kalau saya tulis dalam karangan ini, nanti kawan saya merasa bangga. Saya masih ada lagi seorang kawan, dia dalam perjalanan menjadi pekerja macam saya dan kawan saya yang rahsia itu. Cuma yang membezakannya dia masih dalam latihan. Saya sudah memberitahunya supaya berhati-hati apabila sudah menjadi pekerja macam kami berdua. Nama kawan saya yang satu lagi ini juga rahsia. Biar dia tersenyum-senyum sahaja bila membaca karangan ini. Saya pasti kawan saya yang rahsia nombor satu itu juga akan tersenyum-senyum baca karangan saya ini. Sama-sama la kita bekerja rajin-rajin.

Saya ada seorang lagi kawan. Nama dia juga saya harus rahsiakan. Bukan saja senyum, mungkin dia akan tumbuk saya, marah saya, sepak saya, tidak mahu kawan dengan saya kalau saya letak nama dia dalam karangan ini. Saya sangat takut dengan dia. Tapi dia tidak sedikit pun takut dengan saya. Mengapa semua ini terjadi. Dia kerja tidak sama dengan saya dan kawan-kawan rahsia saya. Apa yang ingin saya ceritakan adalah, dia salah seorang kawan saya, itu sahaja. Sudah lama saya tidak jumpa kawan-kawan rahsia saya itu semua. Cuma saya ada jumpa yang seorang itu sahaja. Tapi sekarang sudah jarang saya jumpa. Masing-masing sibuk bekerja. Apa yang saya ingin ceritakan adalah saya ada kawan-kawan. Nasib juga saya ada kawan-kawan. Kalau tidak ada kesian saya seorang diri. Janganlah ini yang terjadi.

Saya rasa ini sahaja cerita saya. Saya sudah tidak tahu ingin cerita apa. Saya tidak pandai bercerita. Saya harap karangan saya ini elok untuk dibaca. Saya sudah berusaha bersungguh-sungguh untuk menghabiskan karangan ini. Sekarang sudah tiba masa untuk tidur. Esok kena bangun awal untuk pergi kerja. Saya tidak suka pergi kerja pagi-pagi. Kesesakan lalulintas membuatkan saya sakit hati. Itu sahaja. Tamatlah karangan saya.

--sakit gigi apa kena--

penah dengar lagu sang mantan..?? lagu dr nidji tuh.. hahaha kwn kte hari2 dgr lagu tuh dh leh hapal.. india plak tuh.. tabik laa..
bila hati ngn kata2 x sepakat... ape yang akan terjadik... berpura2 la maknenye... sampai bila...??? smpi jadi gila...... ke??? jgn la sampai camtu.. kesianla kt diri sendiri.. kesian la kt org2 yang memerlukan... siapa...?? keluarga...!!! sahabat.. rakan2... jiran tetangga...
ape yang perlu ada... kekuatan....
~~sekian~~

Dulu aku kau puja

Dulu aku kau sayang

Dulu aku sang juara

Yang slalu engkau cinta

Kini roda telah berputar

Kini aku kau hina

Kini aku kau buang

Jauh dari hidupmu

Kini aku sengsara

Roda memang telah berputar

Mana janji manismu

Mencintaiku sampai mati

Kini engkau pun pergi

Saat ku terpuruk sendiri

Akulah sang mantan

Akulah sang mantan

Sakit teriris sepi

Ketika cinta telah pergi

Akulah sang mantan

Akulah sang mantan

Mana janji manismu

Setia sampai aku mati

Kini engkau pun pergi

Saat ku jatuh dan sendiri

Mana janji janjimu....

366 hari......

ayah kte nih..

mak kte pulak..

baki cuma kurang 1000 hari je lg.... kejapnye masa berlalu.... persediaan dlm diri masih belum 100%... mgkn kurg 10%.... semakin kurangnye hari.. semakin lajunye pergerakkan darah dlm setiap laluannye... kte harus lakukan.. kte x sepatutnye mensia2kan setiap saat dlm setiap hari yang akan kte lalui... bantulah kte...

tok kte..

dlm coretan kali ni... de lagi baki2 gambar yang belum dipertontonkan... hehehe.. saje gatei garik nk boh.. hahahaha...

banyak benda kte harus tau... hee... susahnye.. diri sendiri pon x terjaga lagi.. "cano ni hah...." perkara yang paling penting pon kte x pas lg...... terok btoi.. bile la nk berubah mangkok sorang nih... "spe mangkok tuh....???" hmm.. paham jela sendiri... maleh nk cite panjang2.. "xpe2.. bulehh punye.. nak seribu daya.... xnak sudahh!!!" hosh menyentap pulak dengan ayat tuh.. kena de motivasi diri... perlu ke kelas motivasi ke?? kann... de x spe2 yang nk bagi klas kt kte...?? klu de angkat tangan....!! hehehe..

"ehh pe kat mate tuhhh..."

mana datang plak kutu nih..

setiap perkara tu de susah senangnye kann.. jomm kita2 sume berkongsi2 susah senang hidup.. "hmm mulakan dengan anda.. yang pakai baju biru tuh... hah mulakan la cite" . Gile ape.... nak kerja pon susah tau.. nk kencccs... pon kena berlari2... makan tu kekadang x sempat nk kunyah... main telan je ayam sekor2.. buleh cir bir cenggitu tauu!! selagi leh bertahan memang la kte bertahan.. tpi terseksa sket bile kerja cam ala2 x ekhlas nih.. hari2 tertekan.. hari2 rase nk ke jamban menjerit sambil berlagu...

sume orang laa... sume perkara yang kta buat mesti de yang x kena kann.. contohnye la kte.. time study dulu.. esemen n final exam tu adalah 1 perkara yang paling menyeksakan... nk kena study.. banyak plak tuh.. meleret2 die punye teori yang ntahapehape.. formula yang berbelit2 yang leh wat urat2 dlm otak nih bersimpul2.. nk bangun pagi g kelas kol 8 tuh... aduhhhh seksanya... tp klu dapat hari tuh kelas batal.. itulah perkara yang terindah... leh balik tdo la kononnye.. xjugak!! ayat je tuh... pe lagi.. x g jusco, g mane2 mall nk layan wayang.. hmm... itulah..

npe la memasam nih..

cak...!!

skg nih plak bile keje... lain plak alkesahnye.. keje menimbun.. sampei xdan nk rehat... nk cuti pon susah.. asyik kena maki je.. nk maki balik plak x buleh.. nk kena ikut plak aturan2 keje... kena jadi pelakon.. tapi pelakon y x muncul dlm TV, pelakon yang x glemer.. pelakon yang memang x ikhlas... nak xnak kena gak keje.. klu x mane nk korek duit bayo minyak moto.. mane nk dapat duit bertabur tengah jalan... kann... sumenye penuh onak duri semak jarum sume laa..

merepek2 pekebenda la nih.. hahahaa.. emosi terlebih plak.. skg ni kemuncak sehati berdansa.. korang rasa antara tu spe yang akan menang??? nak menari pon susah kan.. hmm... sume perkara memang susah... kadang2 nk goyang kaki tu pon rase susah... yela nk goyang tu pon kena de caranya.. nnt silap goyang leh tergeliat kaki... hahahahaa

ape la yang dorg cite ni agaknye...

memang sah merepek!!!!! ni la antara gambo2 yang kte ade.. tamatla cite utk kali ini... untuk rakan rakan seperjuangan.. yang rasa hidup ini sangat susah.. jangan terlalu cepat putus asa... fikirlah de ramai lagi orang yang hidupnye tak seselesa kita.. sama2 la kita bersabar n kuat menenpuh segala dugaan n cabaran sepanjang perjalanan hidup kita k...

sempat lagi main game nih...

terkulat2 cover nih...

baiknye die...

cewahh... poyonye la.... "janganla memandang orang yang berkata.. tapi dengar la ape yang ingin diperkatakan..." ayat ni ustazah kte bagi masa form 5.. sungguh menusuk kalbu...

sebelum kte akhiri coretan kte untukkali ini.... sudila kiranya meluang sket masa lagi untuk cite dibawah nih...

"...Pada suatu pagi di satu sekolah menengah, ada seorang pelajar bertanya pada seorang guru yang sedang mengajar. Ketika itu, guru tersebut sedang menyentuh mengenai kasih dan sayang secara am. Dialog di antara pelajar dan guru tersebut berbunyi begini :

Pelajar : Cikgu, macam mana kita nak pilih seseorang yang terbaik sebagai orang paling kita sayang?. Macam mana juga kasih sayang itu nak berkekalan?

Cikgu : Oh, awak nak tahu ke?.Emmm...baiklah, sekarang kamu buat apa yang saya suruh. Ikut je ye...mungkin kamu akan dapat apa jawapannya.

Pelajar : Baiklah...apa yang saya harus buat?

Cikgu : Kamu pergi ke padang sekolah yang berada di luar kelas sekarang juga.

Kamu berjalan di atas rumput di situ dan sambil memandang rumput di depan kamu, pilih mana yang PALING cantik tanpa menoleh ke belakang lagi walaupun sekali. Dan kamu petiklah rumput yang PALING cantik yang berada di depan kamu tersebut dan selepas itu bawa balik ke kelas.

Pelajar : Ok. Saya pergi sekarang dan buat apa yang cikgu suruh.

Apabila pelajar tersebut balik semula ke kelas, tiada pun rumput yang berada di tangannya. Maka cikgu pun bertanya kepada pelajar tersebut.

Cikgu : Mana rumput yang cikgu suruh petik?

Pelajar : Oh, tadi saya berjalan di atas rumput dan sambil memandang rumput yang berada di situ, saya carilah rumput yang paling cantik. Memang ada banyak yang cantik tapi cikgu kata petik yang paling cantik maka saya pun terus berjalan ke depan sambil mencari yang paling cantik tanpa menoleh ke belakang lagi. Tapi sampai di penghujung padang , saya tak jumpa pun yang paling cantik. Mungkin ada di antara yang di belakang saya sebelum itu tapi dah cikgu cakap tak boleh menoleh ke belakang semula, jadi tiadalah rumput yang saya boleh petik.

Cikgu : Ya, itulah jawapannya. Maknanya, apabila kita telah berjumpa dengan seseorang yang kita sayang, janganlah kita hendak mencari lagi yang lebih baik daripada itu. Kita patut hargai orang yang berada di depan kita sebaik-baiknya. Janganlah kita menoleh ke belakang lagi kerana yang berlaku tetap dah berlaku. Dan semoga yang berlalu tidak lagi berulang.

Jika kita berselisih faham dengan orang yang kita sayang itu, kita boleh perbetulkan keadaan dan cuba teruskan perhubungan tersebut walaupun banyak perkara yang menggugat perhubungan tersebut. Dan ingatlah orang yang kita sayang itulah kita jumpa paling cantik dan paling baik pada MULAnya walaupun nak ikutkan banyak lagi yang cantik dan baik seperti rumput tadi. KECUALILAH jika perhubungan tersebut tak boleh diselamatkan lagi, maka barulah kita mulakan sekali lagi. Maka sayangilah orang yang berada di depan kita dengan tulus dan ikhlas.

huhuhu.. kann... ikut la kata hati............. cam sehati berdansa nih... rasanya ramai yang bajet pasangan Sazzy akan menang kan.. tapi realitinya n takdirnya..... pasangan Sein yang menang.. kaitannye antara sume kisah2 di atas...???

sama2 la kita renungkan.......

27 dec 2008

ngan adik

27 dec..... hampir sthn dh masa berlalu... xsangka cepat btoi kann... kte msh x percaya peristiwa itu.. disaat cincin disarungkan ke jari kte... (dh la kulit hitam..wat malu je..) sempat lg nk wat iklan.. kesian.. hamper sthn cincin itu disimpan dlm muziumku yang ditemani para batmanku yang macho itu.. bkn x suka ngn cincin cincin tuh.. Cuma kte x biasa pakai brg kemas nih.. n mmg de orang ckp klu x pakai cane nk biase... hmm mmg pon. Tp boleh x kte bertanyakan sesuatu....”klu x pakai cincin tu jd pe...?? de musibah ke yang berlaku...??” tak kan.. kat mane kaitannya cincin, jari n musibah.. klu nk jd ppe xde cincin n jari pon leh jadi gak kan.. tu la... kte mmg x percaya bnd2 merepek nih... kalau kte salah.. oppss!!! Tolong tegurla yee... mgkn kte x.... ape orang kata.... x sedar...


~~~~~~~~~~~flashback~~~~~~~~~~~~~

Waktu itu kte rasa terlalu awal untuk ade 1 ikatan ... kte terlalu takuttt doh!!! Mane x nye kan... makhluk tuhan paling xde gossip time tuh..(cewwahhh!!!) tetibe nk bertunang... hosh perbincangan tu ms nk final exam... (xbpe nk bincang laa...).. lps raya puasa 2008.. hmm.. mmg xde niat pon nk bgth sesape... kte mintak maap banyak2.. terutama pada kengkawan baik kte... di sekolah, politeknik n utem.. Cuma yang tau ialah of course laa my dearie lovely forever frenz si budak kecik si intan payung tuh.. x lupe juga rakan2 serumah kte.. n the rak girl...jutang.... hehehehe.. jgn marah ekk... kte rs time tu x bersedia lg nk bgth memembe kte... ntah laa.. masa tu rs sukar gile.. sori sgt.. thanks to all my frenz yang merahsiakan peristiwa tu buat beberapa bulan... u all are great!!!

ni la membe kte yang tau time tuh..

Masa nk pilih cincin tu... Ya Tuhan...... “cane nk pilih nih... aku ni dh la xreti bnd2 nih”... “nk de batu ke x nih..” “nk yang murah ke mahal nih...” “...hmmm cat cilot a att... hah ok set yang nih...” “xla over sgt...” belasah jela.... huhuhu kelakonye... for the 1st time msk kedai emas utk beli cincin sndr.... heee.... sebelum nih...??? memang x penah laa kann... setakat wristbands wane merah tu jela kte suke pakai.... x pon gelang hitam beli 1 singgit tuh.... huhuhu..cincin? mmg xde..
Time nk g tempah baju plak... aduhh.. perkara paling susah n sukar... baju kurung pon kte jarang jarang pakai.. n ink kena pakai baju pelik2 nih... huhuhu susahnye jd orang beso nih kan... xpe2 belasah je.. asalakan x menjolok mata... xsendat mendat.. selesa di pakai... setel!!! Hah kasut plak... “x payah nk merepek2 nk beli kasut bukan2.. membazir...” yela ntah sekali tu je pakai... hee payah kalau pakai kasut tumit tinggi nih.. susah nk berlari klu org jahat kejo...(alasan x logik langsung!!!!) ahh!!! Yang suka pakai.... hah pakai laa.. yang x suka pakai... xyah la dipaksa... pakaian yang kita pakai ni samada sendat ke labuh ke berlobang2 ke tu sume ikut keselesaan kita kan... klu org tu selesa pakai seksi2.. ikut die laa.. die yang tanggung... klu suke yang berlobang2.. tu pon ikut keselesaan die laa... hmmmm.....

ni la kasutnye..hehehe

Hari yang dinanti..... mlsnye nk mnd... mesti kena mekap2 kan.. 1 lg, perkara yang sangat sangat sangat la jarang jarang jarang dilakukan oleh kte.. n x berminat lgsg nk bermekap... penah pon ms konvo diploma.. hah itu je... “x payah nk tebal2 macam opera cina...” boh sket2 je.. time tu adik kte yang mekapkan.. nasib baik die paham akak die yang sorang nih.. TETAPI... terdapat 2 org makcik kte yang mempertikaikan mekap adik kte.. dorg soh merahkan bibir tu sket.. boh la wane2 kat mata tu sket.. ohh NO!! Kte x mau.. dh bergaduh2 la adik ngn mcik tuh... smpai menangis la adik kte tuh.. nasib baik penyelamat dtg........ ayah!!!! “hah... klu kak yu xnak sudah... xyah nk paksa2 die...” yea!!!! My hero.... kte terusss msk bilik... mood time tuh.... ZERO!!!!!

huhu

Mmg laa.. kena cantik2 kan time majlis.... x cukup cantik ke klu xde mekap tebal2....???? tu pon kena ikut selesanye kte kann... hee... payahnyee.... nasib ade si budak kecik tuh... die la penenang kte... die la semangat kte.. xde die....... ohh tidakss!!!! Xnak... xnak...xnak... x mungkin sekali lagi..... “lmbtnye la plak dorg nih sampai” bleh tdo seround nih... berpeluh plak tuh menunggu... “lepas boh cincin satgi kte nk kena watpe... salam ke??” “cane nk salam ekk” terokk kann... cara nk salam pon kena ajo... yela mane kte tau nk salam cane.. ngn kain yang susah nk gerak nih.. hah dh smpi... lepas dorg bincang2 tu dorg panggil kte kuar dr bilik.. nk sarung cincin kat ruang tamu.. hush berdebo2 jantung.. xpe2 cover macho... “jln tu jangan kengkang cam selalu.. sopan sket....” hosh ayat spe kah yang sket kuang asam tuh... hehehe...

memang mengantuk la tunggu.. (xsenonoh..!!!)

Die py terketar time nk salam........ ish ish ish....... xtau la plak, dh lupe.. (dush.. dush.. dush.. amik sebijik..!!!) lps tuh kena la keliling ruang tamu salam ngn org... pastu cam biase bergambo sini sane... kte nih dh la payah nk senyum klu kt uma... dh setel sume.. dorg nk mkn plak.. acara makan memakan kt bawah.. dewan blok 8.. kte??? Harapan la turun kann ngn kain sendat y susah nk jln nih... “korg jela g makan.. kenyang lagi nih..” padahal........ krukkk krakkk perut kte.. xpe2.. de plak adegan2 potong kek.. aduh... mane dtg plak kek nih...hmm tibai jela..

hah xnmpk plak ketarnye

Sari suntuk dh kte ‘menjadi’ org lain.... cukuplaaa..... hantar pihak lelaki kt keta.... “bye bye.. jumpa lagi” (ntah bile la kte ckp cani ntah)... so cane..... tup tup tup.. skg dh setahun... pe yang berubah...???? ntah laa... xde jawapan.. mgkin kte de jawapannye.... tp biarla kte saje yang tau....

dorg nkblk dh.. bye

“...Kepuasan yang ku rasa di jiwa
Sejak ku di gelar kekasih
Oh di situlah
Terjadi semua kenangan yang tak pernah aku lalui
Mengapa masih jadi begini
Yang aku sendiri tak pernah mengerti
Sedangkan aku tak pernah percayakan cinta
Dia tiada lah kenangan yang masih melanda jiwa
Dan masih aku mencari segala kenangan
Di dalam erti yang besar
Walau kita hanya teman
Ku yakin kasih masih begini
Namun aku yang bersalah terhadapmu
Sedangkan aku masih begini kekasih
Mengapa aku yang kau cinta
Mengapa masih jadi begini
Yang aku sendiri tak pernah mengerti
Sedangkan aku tak pernah percayakan cinta
Dia tiadalah kenangan yang masih melanda jiwa
Dan masih aku mencari segala kenangan
Di dalam erti yang besar walau kita hanya teman
Jangan kau rasa
Biar pun aku yang bersalah
Kau hentikan cinta ini
Walau apa yang dijanjikan
Oh ku yang tahu (2x)....”

Hosh... merepek lagu nih.. lari tajuk nih... xde kaitan ngn kte.. kte amik tajuk lagu die je... jgn salah mengerti yee... hmm itu la cite kte.... de lagi 2thn... dh bersediakah kte...??? ntah laa.. nk xnak kte tetap kena bersedia kann.... yakin boleh!!!! Npe la kte x ekcitet cam org lain kan.... hmmm kte pon x paham... atau kte saje xnk paham... hmmmm... abaikan jela...

npe berminat....

hari nih... dh masuk hari ke bpe ntah training.. de beberapa hari je lg nk sampai ke hari penentuan... debarannye amat la kuat dan xde persamaan langsung ngn debaran sehati berdansaaa~~~ dari 1 mock call ke satu mock call y lain.. alhamdulillah.. terlihat ke'improve'an nye disitu... thanks to all makhluk2 tuhan yang hebat yang telah memberi tunjuk2 ajar kepada ahli2 baru nih.. hmm terbaikkk!!!

bg diri kte sndr sebenarnye.. sangatla tak percaya sb kte leh BERCAKAP ekk.. hish.. xsangka2.. moga2 perubahan ini berkekalan sb dh lama sgt tittle 'si bisu' melekat baikk kt dahi kte nih..xmarah pon... mmg btoi kann.. doakan kejayaan kte n kengkawan y lain utk the final mock call..~~OJA~~ waaaa... takutnye.. ..saya boleh lakukan..saya boleh lakukan..saya boleh lakukan...(kapten boleh punya skrip..hehehe)..

cam biasa.. xde koje.. ni la koje yang ade.. koleksi2 terbaikk yang kte ade..sket je nih.. nk lagi...uwaaa....

hmm... moga2 dapat la mengumpul lebih banyak koleksi... bukan saje untuk disimpan.. leh gak pakai g jalan2 kann..

muzium ku....

klu bosan2 ni la keje kte... menghias muzium.. dh lame x membeli koleksi2 batman.. x byk kedai y de jual bnd co'et si batman nih.. huhu.. xbyk nk cite pon cume de la 2 3 4 keping gambo..

pestol tuh.. kecikk je..

3 beradk batman tuh keychain.. ala tomei2

de 4 kot buku sticker.. keta batman klasik punye..

sticker bebanyak tu wat kt tesco..

si macho kecik tuh.. keychain.. woksegan pon ade

4 batman nih beli koko crunch

tu sticker y ditempah.. besday present

pandangan depan

hahhh..!!! ni la penyambut tetamu..

cantikk..

hah itu la koleksi yang ade... masih mengumpul n mencari.. sekian..

konvo...

2 okt 2009.. berlepas la kte n kengkawan ke melaka.. 630 pepagi bute tu kitorg gerak.. ngntuknye.. naik wpx 1840. bg kengkwan y dah keje.. hari ni dorg sume amik AL.. kte je relax x amik ape2 cuti pon.. hehe.. dh lame.. x igt nk cite pasal pe.. hmmm.. kitorg sampai kt dewan dlm 8 lbh laa. tulis dlm tu kabo kol 8pg.. maghoh btoi.. kol 9 lbh kot br start..semangat la kitorg ni sampai tepat2.. tau strategi dorg tuh.. klu kabo kol 9.. kol 10 la br de org y dtg.. huhu.. dlm dewan tuh x bgambo plak.. xbwk kamera.. syg btoi.. dewan baru plak tuh.. hishh.. hehehe.. lps je hbs sume2 tuh.. g la check in kt homestay sorg membe nih.. kt tmn pe ntah.. kt batu berendam.. beso umanye.. kire murah laa.. 2 3 hari sebelum ni dh aturkan rancangan nk jenjalan.. tapi malangnye...... yela bukan sume y kite rancang menjadi... x leh plak.. sebab hari ni jugak family kte nk mai melaka.., lepak seri malaysia.. hmm.. kitorg b2 jela g jenjalan.. xde la beli ape pon.. duit x cukup.. gerammm je ngn baju tuh.. xpe2 xpe2.. sabao..

hmmm... check in kt seri malaysia.. dlm kol 7ptg tu family pon sampai.. mlm tu kitorg g jenjalan.. sblm tu time ptg kitorg dh g survey jalan.. ehehhee.. nk mkn ikan bakar... nk g tmpt y kte x penah g lagi.. UMBAI PERKAMPUNGAN TERAPUNG.. xla jauh sgt.. xsusah pon nk cr.. mlm tu sampaila kitorg kat sane... leh laaa... uiitt.. terjumpa membe punye sedara keje kt sini.. membe sekolah ms kt perak dl..

byk gak kitorg mkn2 malam tuh.. dh cuak nk tunggu bil.. tp x sangka plak itu harganya.. murah je.. leh dtg lagi.. tapi ntah bile la nk datang.. pastu bagi tiap bayaran y lbh bpe2.. dpt 1 kire baucer laa rm30... disebabkan y bagi tu sedara si membe nih.. kte mintak die lagi 1 baucer.. die bagi 3 terus.. so kitorg dapat la baunser rm 90... tp xtau la bile nk guna.. huhuu.. kitorg makan pe ekk mlm tuh.. 3 ekor ikan.. siakap..pari.. 3 rasa laa.. stimm laa.. udang.. sotong.. sayur.. tomyam.. hush.. kenyang nye....

hehehe

lps mkn tuh kitorg g naik pirate kt sungai melaka.. pastu xtau nk g mane dh.. balik la ke hotel.. sebelum tdo kitog iron jubah dl.. pastu tdo... esok konvo...!!!! kitorg konvo sesi 2..ptg.. hujan plak ptg tuh.. huhuhuhu.. x igt la hari tuh...

npe xnk senyum....

hari konvo nih...

ngn kengkawan...